De tuin in de lente. Oude dahlia variëteiten
Sinds we bezig zijn met het thema "Oude cultuurplanten", liggen dahlia's ons bijzonder na aan het hart. Deze plant, die na zijn introductie in Europa een snelle verspreiding kende in parken en landelijke tuinen, is nu uit de mode geraakt. De weinige dahliakwekers in Duitsland zijn bijna op één hand te tellen. En met de kwekers verdwijnen ook de rassen, want vele worden helemaal niet meer of slechts in zeer kleine aantallen vermeerderd. Wij hebben deze noodtoestand opgeheven met enkele bijzonder interessante variëteiten, waaronder de oudste Duitse dahlia 'Kaiser Wilhelm', de kleine hoeveelheden die beschikbaar waren opgekocht en ze sinds enkele jaren door een dahliakweker voor ons laten vermeerderen.
Dahlia's hebben een vrije en zonnige standplaats nodig, die niet voor heggen of onder bomen mag liggen. Zij hebben een ruimte nodig die alleen van hen is; in de onmiddellijke nabijheid van andere planten zijn zij zwak in bloei of verwelken zij. Als u hiermee rekening houdt, zullen dahlia's zelfs in zeer arme en regenachtige zomers bloeien. De grond moet los en goed gedraineerd zijn, want dahlia's verdragen geen wateroverlast. Compost of opgeslagen mest kan in de late herfst losjes in de grond worden gewerkt.
Dahlia's zijn relatief ongecompliceerd en niet veeleisend als ze op de juiste plaats worden geplant. In de late herfst moeten de knollen echter worden uitgegraven en op een koele, maar vorstvrije plaats overwinteren. Het is raadzaam de verwijderde knollen te etiketteren (variëteit, kleur). Verdorde bloemen moeten regelmatig en vroegtijdig worden afgesneden om de vorming van nieuwe bloemen te stimuleren en te voorkomen dat de bloemblaadjes gaan druipen (en vervolgens het blad aan elkaar gaat kleven).
Vanaf een groeihoogte van ongeveer 60 cm moeten dahlia's, vooral de grootbloemige soorten, worden opgebonden om te voorkomen dat de stengels knikken. De grond mag slechts ondiep worden bewerkt om beschadiging van de knollen en de ondiep lopende wortels te voorkomen.
