Zijn getrommel is onmiskenbaar en al van verre te horen: Dendrocops major is de wetenschappelijke naam van de grote bonte specht, die uit het Oudgrieks en Latijn vertaald kan worden als "grote boomhakker". Volgens de laatste onderzoeksresultaten heeft hij zijn ongewone anatomie te danken aan het feit dat hij geen hersenschudding ondervindt van zijn typische tromgeroffel op boomstammen: zijn hersenen bevinden zich niet direct achter maar boven de snavel, ze zijn ook klein en licht en vullen de schedel perfect, wat betekent dat hij geen ruimte heeft om te slingeren of zelfs de bovenkant van de schedel te raken. En zo kan de specht tot wel twintig keer per seconde (!) slaan om insecten en hun larven uit het (dode) hout te halen of om de vastzittende kegel in zijn "spechtensmederij" open te hakken en de zaden op te eten.

Deze specht van Lauscha-glas zal niet hameren, wat prima is voor een vredig feestmaal. Met de karakteristieke rode nekvlek (een mannetje!), de opvallende rode onderstaart en de witte wangen is het handgeschilderde glazen lichaam met de mond in een natuurlijke vorm geblazen. Alleen de vleugeldekveren zijn lichter van kleur gemaakt, zodat de specht nog mooier schittert in het licht van je kerstdecoraties. En dicht tegen de stam bevestigd onder de vaak dunnere sparrentop, heeft hij geen tromgeroffel meer nodig om de aandacht op zich te vestigen.

De glasblazers van Lauscha noemden de figuratieve glazen ornamenten die "voor de lamp" in tweedelige negatieve mallen werden geblazen een vormkwestie. Net als toen is de lamp de gasbrander waarvan de vlam het glas stroperig en kneedbaar houdt. En de gebruikte mallen zijn ook dezelfde als 100 of 150 jaar geleden. Ze zijn meestal gemaakt van keramiek en moeten met zorg worden behandeld, want om ze te bewaren - en ze tijdens het gebruik niet te oververhitten - moeten de mallen regelmatig zorgvuldig worden afgekoeld. Zo kunnen niet meer dan 150 figuren of ornamenten in één keer worden geblazen. Alleen het uitgangsmateriaal is anders dan vroeger, want in plaats van speciaal voor dit doel getrokken glazen buizen worden nu geprefabriceerde kolven van kleurloos natronkalkglas gebruikt.

Dierfiguren en vooral vogels als allegorieën van menselijke eigenschappen vonden traditioneel hun plaats op de kerstboom. Volgens het verhaal moeten er symbolisch ten minste één mannelijke en één vrouwelijke vogel elkaar ontmoeten. Het compacte vogellichaam is echter zeer geschikt om in mallen te worden geblazen. De snavel van de fijne vogel kan dan vrij worden uitgestoken aan de ene kant van de glazen bol en de staartveer aan de andere kant. Deze werd bijna altijd gemaakt van gesneden glaszijde; pas in de 20e eeuw kwamen echte vogelveren in de mode.

Bepaalde productiestappen worden met de hand uitgevoerd. Daarom kunnen er kleine maat- en kleurafwijkingen optreden.